कळलच नाही तुझ्या सावलीतून कधी बाहेर पडले....
तू तर नेहमी अशीलाच भवती ह्या बेफिकीरीत वावरले.
कर्तुत्वाच्या झोपल्यावर उंच उंच उडले - तुला सोडून,बंधनं तोडून, स्वतःमध्येच रमले...
मनासारखा जोडीदार मिळाला,तूर्तताहा तुला विसरलेच...
पण आज अचानक असा काही झालंय,
तुझं - माझ नातं नव्यानी उमगतंय..
आई,"मी आई होणार आहे", - कसं व्यक्त करू मला काय वाटतंय
एकच गोष्ट नक्की मात्र,तुझं रूप डोळ्यापुढे वारंवार तरंग्तंय
बाळाची प्रत्येक हालचाल मला थक्क करून सोडतेय
माझ्यात एक जीव वाढतोय जाणीव करून देतेय...
मी बाळाशी खूप बोलते,आई, तुही माझ्याशी बोलायचीस न
मी जशी बाळाला हळुवार वाढवतेय ,तुही मला असच जपायचीस न?
बाळ कुशीत आल्यावर सार्या वेदना विसरले
हा माझा अंश आहे,ह्या जाणीवेनं फुलारले...
असह्य ह्या कळा तुही सहन केल्यास न
पण चुकनही कधी बोलली नाहीस, आज लक्षात येतंय ग...
कितीतरी रात्र बाळ जागवतय किव्वा खरं सांगायच तर मलाच जागायचंय
शांत झोपलेल्या पिल्लाकडे टक लावून बघायचंय, आणि जरा हालचाल केली त्यान तर लगेच मांडीत घ्यायचय
अश्या किती रात्र तू जागली असशील,ह्यात काय शंका आहे...
माझा प्रत्येक श्वास टिपला असशील,कोणी हिशोब ठेवलाय?
हळूहळू मुलं मोठी होतायत...माझ्या प्रत्येक क्षणावर हक्क गाजवतायेत
त्यांचे वाढदिवस,त्यांच्या शाळा,कधी गोवर तर कधी कांजिण्या...
माझं अस्तित्वच जणू त्यांच्यात हरवलय....तक्रार नाहीये हि....
ह्या हरव्ण्यातही खूप आनंद आहे, खरच सांगतेय मी....
मात्र ह्या जाणीवेतून आई, खूप काही सांगायचं तुला...
आधी कधीही बोलले नाही,ते व्यक्त करायचंय मला..
आज प्रकर्षानं जाणवतंय माझ्यासाठी निस्वार्थ मिटण तुझं..
आणि ओशाळून आठवतंय अल्हड वयातल अवखळ वागणं माझं....
तुझं रागावणं,तुझं समजावणं,तुझं प्रत्येक ध्येय माझ्यासाठी....
आणि माझं चिडणं, रुसून बसणं,प्रत्येक गैरसमज हट्टासाठी.....
आज तुझ्या जागी आल्यावर तुझी धडपड समजतेय...
आपण आईला समजलोच नाही, हि जाणीवही होतेय...
तू चाललेल्या वाटेवर आता मी चालतेय..
वेश बदलून,गाव बदलून,पुन्हा आईच बनतेय!
तेच संघर्ष,तेच प्रश्न,तेच समर्पणही अनुभवतेय...
आणि ह्या रुपानं का होईना कदाचित थोडंस तुझं ऋणही फेडतेय........
No comments:
Post a Comment