For my baba..and all the 'princesses'

"बाबा, मी तुझी राजकन्या आणि तू माझा राजा
भातुकलीतला नाही बरं, खर्या आयुष्यातला"

आईन गुपित सांगितल्यावर किती किती आनंद्लास
माझी वाट बघण्यात मग आपला प्रत्येक क्षण घालवलास....
माझा पहिलं रडणं ऐकल्यावर हसता हसता रडलास
कुशीत नंतर  मला घेवून जगभर मिरवलास

आईला डोळा लागावा म्हणून माझ्या बरोबर जागलास
रात्र नाही पहाट नाही मनसोक्त खेळलास
इवलेसे माझे हात पाय, नवलाईन न्याहाळलेस
स्वतःला माझ्यात शोधताना तासंतास घालवलेस

पहिलं पाऊल माझं पडलं आणि जणू जग तू जिंकलस
पहिला तोल गेल्यावर कसं घट्ट कवटाळून धर्लस
पायात बळ नसताना - हात तुझाच धरला....
उंच भरारी मारताना विश्वास तुझ्याच वर ठेवला

सप्तपदीची सात पावलं सख्या सवे चालले 
माहेरचे घरटे सोडून तुझ्या चिमणीने पंख पसरले ….
डोळ्यातील भाव तुझे तेव्हा खूप काही सांगून गेले..
काळजाचा तुकडा सोपवताना त्याला घाव किती ते पडले...

छोटं बाळ तुझं - तिच्या कडे आता बाळ येणार..
बाबाच्या भूमिकेतून आजोबा तू होणार...
माझा संसार, माझी मुलं - आयुष्यातलं सार चैतन्य
माझ्याच नाही तर तुझ्या ही रे - जीवनाच हे साफल्य...

काळ मात्र आपली साक्ष देतो - आपण कसे त्यातून सुटणार..
माझ्या बाबाचा खंबीर हात , थोडासा थरथरणार
चेहेर्या वरच्या सुरकुत्या खूप काही सांगणार...
चालताना पावलांची, गती मंद होणार...

पण आजही दमून विसावयाला तुझ्याच मिठीत यायचा आहे...
डोक्यावरून हात फिरल्यावर बालपण पुन्हा जगायचा आहे..
तू सांगायचास ती काऊची गोष्ट परत ऐकायची आहे..
हळूच तुझ्या कानात तुला पुन्हा सांगायचं आहे...

"बाबा, मी तुझी राजकन्या आणि तू माझा राजा
भातुकलीतला नाही बरं, खर्या आयुष्यातला"